Nomadic life

Scroll down for English


Sinds m'n laatste blog is er een hoop veranderd. Ik probeer grofweg wat gebeurtenissen van de afgelopen maanden in m’n herinnering op te roepen. Tot half maart was ik in Koti ni Eden. Deze tijd was ik echter samen in het onderhoud met m’n collega van ‘streejah’ (zoals de Australiërs het plegen uit te spreken). Toen vertrok ik naar Kalungu, zo’n 900 kilometer naar het noord-oosten. Als je het op wilt zoeken: het ligt aan de grote weg naar Tanzania, halverwege Isoka en Nakonde. Het ligt dus dichtbij de grens van zowel Tanzania als Malawi. In de drie weken dat ik daar was werkte ik voornamelijk aan een waterproject. Er was een wel gegraven, dicht daarbij waren twee windmolens neergezet en een constructie om een tank op te plaatsen. Mij werd gevraagd dit alles met elkaar te verbinden en werkend te krijgen. Er is een waterreservoir en een dieselpomp bij de rivier, maar het zou natuurlijk mooi zijn als de hoeveelheid benodigde diesel gereduceerd zou worden en we gebruik maken van de wind die God ons geeft. De tank op de toren is nodig om meer druk in het gebruikerssysteem te creëren. Er zijn namelijk twee zonneboilers die ook op torens staan zodat ze zoveel mogelijk zonlicht opvangen, maar het reservoir geeft niet genoeg waterdruk om de boilers te vullen. Vandaar de tank op de toren. Die tank moest ik nog wel even zelf gaan halen in Lusaka. We huurden iemand van dorp om met zn vrachtwagentje op en neer te rijden, en ik zou mee gaan om de tank en nog wat meer spullen te kopen. Nou ligt Lusaka ook wel weer een aardig stukje verderop, ik schat meer dan 1000 kilometer. En meneer Wijsheid (dat is z’n naam ja) ging met een gangetje van 75 km/h door Zambia. Vooral de terugweg duurde lang kan ik je vertellen. Maar we kregen het spulletje heelhuids in Kalungu. Kort daarop vertrok ik naar Florence Bay in Malawi, daar was ook een nood voor personeel. De geringe omvang van deze basis maakte dat ik hier niet zoveel onderhoud hoefde te doen, maar ik was vooral verantwoordelijk om de groentetuin op te knappen. Daarnaast was ik betrokken bij het werk in de lokale gemeenschap, vooral ook met de kinderen. Een flinke groep kinderen komt elke woensdagmiddag naar ons terrein, dan geven we ze liefde en aandacht door met ze te spelen, zingen en een bijbelverhaal te vertellen. Na een maand werd ik weer terug gestuurd naar Kalungu, en enkele dagen verder moest ik maar weer even voor een weekendje naar Koti ni Eden om daar in de Copperbelt pvc- en koper pijp te kopen. Nou kwam het mooi uit dat in dat weekend ik m’n verjaardag had, ik had een heerlijke dag om lekker bij te kletsen met een hoop mensen en nshima met kip te eten met de studenten. De volgende maandag ging ik met de bus weer naar Kalungu, en daar werkte ik onder andere verder aan het waterproject. Ik had het eigenlijk af toen bleek dat de constructie die de tank droeg niet sterk genoeg was. Dat was een flinke tegenvaller. Er ging uiteraard weer tijd overheen voordat we de goede hoekijzers in Kalungu hadden en het project af konden maken. Eind juni vertrok ik weer naar Malawi om daar de weinige bemanning te ondersteunen, vooral omdat juli een drukke tijd is waarin we diverse groepen ontvangen die komen helpen met diverse dingen en uitreiken met het evangelie naar de lokale gemeenschappen. Verder was ik weer erg druk met de tuin. Na enkele maanden waren we zover dat de groenten geoogst konden worden, en dat is erg leuk! De “big bwana’s” (letterlijk vertaald de “grote bazen”; onze leiders) bezochten ons om allerlei dingen te bespreken en te plannen, en het was een eer om hen de eerste sla aan te bieden. Tegen het einde van augustus kwam ik weer terug naar Kalungu. De watertank heeft inmiddels een stevige vloer, de constructie houdt de 10 ton water mooi op z’n plek. Een paar weken geleden verhuisde ik naar de boerderij in Isale, zo’n 7 kilometer verderop. Mijn collega trainde me voor een tijdje om de boerderij te managen, en nu zit ik daar alleen. De werkers weten echter precies wat ze moeten doen, dus mijn taak is eigenlijk zorgen dat ze alles op de juiste manier blijven doen. Minimaal 3 dagen in de week ben ik in Kalungu om onderhoud te doen, afhankelijk van wat ik te doen heb op de boerderij.
Dit is slechts een zeer korte beschrijving van hoe mijn leven er uitziet dit jaar. Er valt zo veel meer te vertellen. Naast de lol die ik heb in bijvoorbeeld het maken van een mooie tuin of het contact met de werkers zijn er grote uitdagingen. Dat zijn de dingen die het leven interessant maken, de dingen die me laten groeien. De totaal andere cultuur is moeilijk om in te werken, en het vergt veel wijsheid en liefde om op de juiste manier met mensen om te gaan. En een grote hoeveelheid geduld hoort daar vooral bij om studenten te trainen. En met al de andere stafleden delen we in hun groeipijn. Het is zaak om in alle omstandigheden zuiver van hart te zijn. Als ik dat niet ben raak ik snel gefrustreerd en reageer op een verkeerde manier in verschillende situaties. Spreuken 4:23 zegt: houd je hart oprecht en bescherm het, want vanuit je hart vloeien de stromen van het leven. De gesteldheid van het hart bepaalt voor een goed deel hoe je reageert in situaties, hoe je denkt, wat je zegt en doet. De menselijke natuur van het hart is arglistig, zegt Jeremia, het brengt je zo gemakkelijk op het verkeerde spoor. David wist dat ook, en hij bad om een puur hart, een schijnbaar onmogelijk iets. Maar God had de wereld zo lief dat Hij zijn enige Zoon gegeven heeft, daardoor is het onmogelijke mogelijk. Ik geloof dat hoe grotere schat Jezus Christus voor een man is, hoe puurder en schoner zijn hart is. Mijn schat leeft in mij, hallelujah!


A lot has changed since I wrote my last blog. I try to remember what happened in the past months. Till half of march I was working on maintenance with my colleague from “strayah” as the Australians like to say it. Then I moved to Kalungu, about 900 kilometres in direction north-east. If you want to find it on the map: it’s on the Great North route, between Isoka and Nakonde. So it’s close to the Tanzanian and Malawian borders. In the three weeks that I was there I worked on a water project. One had dug a well and put two windmills and a tank stand next to it. I was asked to connect those things and get the system working. There is a water reservoir and a pump at the river, however it would be nice to reduce the amount of diesel we are using for pumping water and to make use of the wind which God gives us for free. The tank on the tower is meant to get more pressure on the water system. The reason we want that is the two solar geysers we have put on towers in order to catch as much sunlight as possible. The reservoir doesn’t provide enough water pressure to fill those geysers. Before we could make that I first had to get a tank from Lusaka. We hired a local guy with his small truck, and I would go with to buy the tank and some other stuff as well. Now, Lusaka is quite a bit of a distance from Kalungu, I guess more than 1000 km. And mr. Wisdom (that’s his name) drove with a speed of 75 km/h through Zambia. Especially the way back was a long way, I tell you. But, we got the stuff in Kalungu. Shortly after that I moved to Florence Bay in Malawi, also there was a need for more staff. The small size of the base caused me to do only a little bit of maintenance work, so I was mostly responsible to bring the vegetable garden on standard. Besides that I was involved in the work in the community, mostly with the children. A group of children comes to our place every Wednesday afternoon, we give them love and attention through playing and singing with them and telling them a bible story. After a month I was sent back to Kalungu, and after some days even further to Koti ni Eden. I needed to buy some copper pipes, pvc pipes and other materials in the Copperbelt. My birthday was just in that very weekend, so I had a great day to catch up with people and to eat nshima and chicken with the students. The following Monday I took the bus back to Kalungu, there I continued with the water project. When I actually finished the project and filled the tank with water the tank stand appeared to be not strong enough. That was a bommer. It took time again to get the right angle irons in Kalungu to finish the project. In the end of June I left for Malawi again to support the small amount of people there, especially because July is a busy month in which several outreach groups visit us to help us and reach out to the communities. Further I was busy in the garden. After some months the vegetables were ready to harvest, that’s great! The “big bwana’s” (literally the “big bosses”; our leaders) visited us to plan and talk through things, and it was an honour to serve them the first lettuce. Almost in the end of August I came back to Kalungu. The water tank rests on a strong floor, the construction is keeping the 10 tonnes of water on its place. A few weeks ago I moved to the farm in Isale, about 7 kilometres from Kalungu. My colleague trained me to manage the farm, and now I’m alone. The workers know their tasks, so I just need to check if everything happens on standard. I am at least 3 days per week in Kalungu to do maintenance as always, depending on how much I have to do on the farm.

This is only a short summary of how my life looks like this year. There is so much more to tell. Besides the fun I have in for example making a beautiful garden or contact with the workers I experience big challenges. These are the things that make life interesting, that let me grow.
It is difficult to work in a completely different culture than I grew up with. It takes a lot of wisdom and love to deal with people in the right way. And to train young students heaps of patience needs to be added as well. With all the staff members we share in their growing pains. It is important to have a right heart in all circumstances. When my heart is not right I find myself easily frustrated and then I react in a wrong way in many situations. Proverbs 4:23 says: keep and guard your heart with all vigilance, for from it flows the springs of life. The condition of the heart defines for a great part how you react in certain situations, how you think, what you say and do. The human nature of the heart is deceitful, says Jeremiah, it easily puts you on the wrong track. David also knew that and he prayed for a clean and pure heart, which seems to be an impossible thing. But God so loved the world that He gave His only Son, therefore the impossible has become possible. I believe that the more a man treasures Jesus Christ, the purer and cleaner his heart is. My treasure lives in me, hallelujah!